16.01.2014

"Konuşma konusunda ne yapabilirim tam olarak bilmiyorum ama kendimi sosyalleşmeye zorlamam gerektiğinin farkındayım. özgüvenim arttıkça onun da kolaylaşacağını düşünüyorum. Üşengeçliğimi yenmemle diyalogların daha da gelişeceğini biliyorum. Sosyalleşmememin nedenlerini çok düşündüm. Hepsi basit bahaneler aslında. Kendimi cezalandırmaktan vazgeçebildiğimi umuyorum. İnsanları sevmeme durumum yok. Konuşmak istememem çok geride kaldı. Üşenip ertelemem en büyük problem. Bununla beraber tabi ki kendimi aşağı görme olayı var. Sanki uzun  zamandır görmediğim insanlar hayatlarında çok şey başarmışlar, ben yerimde sayarken, hatta gerilerken, onlar sürekli kendini geliştirmiş de onlarla buluşursam ezik kalırım düşüncesiyle yaklaştım hep. Onların ne düşüneceği değil konu. Benim kendimle ilgili ne düşüneceğim. İyi bildiğim kendi içimi, onların dışıyla kıyaslamam sorun. Çevrem olsun çok geniş, hesabında da değilim. Yeni insanlar tanıyıp, herbiriyle farklı deneyimler yaşamak istiyorum. Kayıp olarak gördüğüm üniversite yıllarımı ve o kadar yıllık ilişki getirisini geri kazanmak amacım. Geçmişte kalmanın bir anlamı yok artık. Geçmişle ilgili tek uğraşım, o zamanlarda kaybettiğim veya kazanamadığım dostlukları geri kazanmaya çalışmak. Bunalıma girmeden, zorlanmadan. Ve ayrıca geçmişteki kendime bakıp onun üzerine şimdiki beni kurmak ve bundan sonra da onun üzerine eklemek. Sevgili konusunda da kafamdaki engeller biraz karışık olsa da belli aslında. Hala kendime o konuda güvenmiyorum. Duygusal olarak değil belki ama fiziksel olarak ya gerçekten yetersizim ya da tamamen psikolojik olarak öyle olduğunu düşünüyorum. Sonuç olarak o kadar az veriyle sağlıklı bir yüzde oluşturmak zor. Dedim ya travmatikti. Olması gerekenle olmadı. Uzun bir süre olmaması gerekirken oldu. Sonra tek seferler..."