Affetmek... (kimi)

Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek...

Baskalarini affettigimizde biz ozgurlesiriz.

Nefret yasamdan zevk almamizi, insanlarin guzel yanlarini gormemizi engeller.
Hiç kimse saf iyi ya da saf kotu degildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra
süphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde bogar insani. Nefret dolu bir yasam,
mutsuz bir yasamdir. Affetmek insani derinlestirir. Affetmek için, insanin ruhsal
ve zihinsel olarak kendisini hazir hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir.

Kimsenin zorlamasiyla affetmek mümkün degildir. Affetmek bir süreçtir.

Birdenbire affedisler bile bir sürecin ürünüdür. Affetmeyi seçtiginizde kimse size
borçlanmayacaktir. Yani kosullu affetme yoktur. Diger insanin da sizi affetmesini,
degismesini veya sizin istediginiz gibi olmasini beklemeyin. Affetmek bir seçimdir.
Amaci sizin rahatlamanizdir, sizin özgürlesmenizdir. Nefret duydugunuz kisinin
yasiyor ya da ölmüs olmasi sizin affetme sürecinde duydugunuz acilarin yogunlugunda
bir farklilik yaratmayacaktir. O acilar sizin acilariniz.

Affetmek kolay degildir. Fakat özgürlesmek için gereklidir. Çogu insan affetmenin
nefret ettigi kisiyi suçsuz ya da hakli buldugu anlamina gelecegini sanir. Oysa affetmek,
geçmisteki anilarin boyundurugundan kurtulmak, yasamimizi kontrol altinda tutmasina son vermek demektir.

VE

Affetmek, o kisiyi sevmek degil.

Affetmek, o kisiyle konusmak zorunda olmak degil.

Affetmek, o kisiyle iliskiyi sürdürmek degil.

Affetmek, o kisinin beklentileri dogrultusunda davranmak degil.

Affetmek, o kisiyi kucaklamak degil.

Affetmek, o kisiyi suçsuz bulmak degil.

Affetmek, o kisiyi hakli bulmak degil.

Affetmek, o kisinin verdigi zararlari telafi etmek için çaba göstermemek degil.

Affetmek, kirginligin, küskünlügün, nefretin hapishanesinden özgürlüge kavusmaktir.

Affetmek, artik aciyi hissetmemektir.

Yapilanlari zihinsel olarak unutmak zaten mümkün degildir.

"Duygusal unutma" affetmenin diger adidir.